MUTLULUK SİZİNLE GÜZEL…23 HAZİRAN 2009

Sanırım beş ila altı yıl olmuştu K.Maraş’a gitmeyeli. Bir Şeker Bayramıy dı. Bayram ziyaraeti için K.Maraş’a gitmiştik.Kız kardeşim Ayşegül ile birlikte akrabalarımızı ziyaret ediyor hasret gideriyorduk.Bütün Aile benim evlenmem için seferber olmuş bana kız bakıyorlar dı.Malum bizim yaş biraz ilerlemişti onlara göre.Bana sorsanız ben hala gencim ya :) Yok şunun kızı yok bunun kızı baskıları ile beni ablukaya almışlar dı.İşte bu yüzden Maraş’a çok sık gitmiyordum.Bu benim olduğu gibi bütün erkeklerin sorunudur ya neyse… Halamlar dı yengemler di derken bütün akrabaları ziyaret ediyorduk bu hengameler içerisin de.Hem eğleniyor hem de kzıyordum.Başka işiniz yokmu diye.Artık yol da bir kız görsem kaçar olmuştum ne olur olmaz bizimkiler beğenir hemen başımızı bağlamasınlar diye.Günlerimiz yavaş yavaş kısalıyor İstanbul’a gitme zamanımız yaklaşıyor du.Teyzemlerde oturuyorduk.Eniştemiz Ahmet abi bizim yanımız da bir kız çalışıyor ne dersin gel seni onun la tanıştıralım demesinmi.Eyvah burda da yakalandık.Çalıştıkları yere ziyarete gidecektim sırf bu yüzden vazgeçip işyerlerine gitmedim.Şim di gidersem yok şöyle yok böyle deyip hem kızı mahcup edecekler hem beni.İki gün sonra İstanbul’ a geldik .İşimize gücümüze bakıp çalışmaya başladık.Aradan bir kaç gün geçtikten sonra telefonum çalıyor.Telefonun ucundaki eniştemiz Ahmet abi.Aloo efendim abi…Mustafa senin telefonun resim alıyormu …Alıyor abi hayrırdır ne var ki…Hele sen bir aç hele sana bir şey göndereceğim…Tamam abi açtım gönder.Kısa bir süre sonra bir resim gelir.Güzel bir o kadar da hoş bir resim.Yanağın da gamzesi olan bir kız resmi.Gördüm abi ne olmuş buna…Eee bişey hissetmiyormusun …Yavv abi resim işte ne hissedicem,benim böyle şeylerle uğraşmaya vaktim yok.Hem boşuna uğraşmayın ben Maraş’tan evlenmyeceğim.Bu konuyu da kapatın artık.Diyerek Ahmet abimizle vedalaştık.Bir kaç gün geçti yine Ahmet abi aradı. Bu defa senin internet adresin var mı diye sordu.Ben de yeni bir Lap top almışım .Osıralarda moda olan senin mesincırın varmı senin emesenin (msn) varmı diye hava atıp tutuyordu ya insanlar .Onlara hep kıl olurdum.Bizim de vardı bir msn adresimiz.Onu soruyordu eniştemiz.Evet abi var ne yapacaksın internet adresimi…Hele sen bir ver bana lazım diyerek adresimizi aldı.Ben de bilgisayarı yeni almışım sürekli cad yapıyoruz arkadaşlarla.Kimi çevrim içi görsek yani yeşil kafayı görsek,-+hemen muhabbet etmeye çalışırdım. Gerçi bir iki kelimeden sonra herkes kaçmaya çalışıyor du ya :) biz acemi olduğumuz için.Laf aramız da artık ustalaştık biz kaçıyoruz şim di acemiler den. Yine bir gün baktım bir davet geldi adresimize kabul ettik bir bayan .Kısa bir tanışma faslın dan sonra sohbet etmeye başlıyoruz.O sırada amacım sadece klavyede elimi hızlandırmak olduğun dan ee karşıdaki bir kız bulunmaz bir fırsat benim için.Bir de benim lap top un kamerası var karşı tarafın yok.Ben onu görüyorum o beni görmüyor.Anlayacağınız 1-0 önde başlıyoruz.saçlar yana taranmış arkadan toplanmış ve jölelenmiş üzerinde siyah bir derimont olan hoş bir kız Gamzesi ekran dan bile belli oluyor.Konuştuk ça samimi bir ortam oluşuyor.Günler geçtikçe ben onu o beni tanıyor.Bu böyle üç dört ay sürüyor.Sonrasın da o da kamera alıyor beni görüyor .Sohbet normal den çıkıp sevgiye dönüşüyor.İlk tanışma böyle oluyor yani çağın modası internet üzerinden .Ama tek farkı var bizi tanıştırıyorlar.Artık yüz yüze gelme zamanı gelmişti.Benim Maraş gitmem gerekiyordu.Buradaki hazırlıklarımı bitirerek gitme ye karar vermiştim.Yüzük ler alınmış küçük hediyeler alınmış heyecan başlamıştı.Evlenme teklifi etmeye karar vermiştim.Kafama koymuştum.Ama nasıl olacağı konusun da bir fikrim yoktu.Ekim ayı gelmişti.Uçak biletimizi almıştım.Hava Limanına vardığım da Uçak rötar yapmış gecikmişti.Hava muhalefeti nedeniyle.Zaten uçağa ilk binişim di heyecan doruk noktasındaydı.Uçağımız iptal olmuş G.Antep üzerinden Maraşa gidecektik. Maraşa gittim.2008 yılının ekim ayı nda Maraşa bir kar yağmış her taraf gelin misali bembeyaz olmuştu.Maraş’a geldiğim de kalbim biraz daha heyecanlı çarpıyordu.Çünkü Gamzelimle ilk defa karşılaşacaktım.Aldığım yüzük ceketimin iç cebin de kalbimin üzerindeydi.Halamoğlu Ferhat kardeşim almıştı beni otogardan.Eve doğru gidiyorduk yollar kardan kapanmış ilerlemesi hayli zorlaşmıştı.Eve doğru yaklaştığımızda bizim teyzeoğlu Tuncayın ve eşi Tuğbanın Balkon da bizi beklediklerini gördüm.Herkes bana bakıyor gülüyorlardı.Arabadan inipte merdivenlerden yukarı doğru çıktığım da kalbimin atışlarını sanki duyar gibi oluyordum.Mübarek Ramazan davulu gibi güm güm atıyordu heyecan dan.Merdivenlerin başında Tuncay ve Tuğba kardeşim görükmüşlerdi.Gamzeli henüz gözükmüyordu arka odanın birin de beni bekliyordu.Bizi nasıl buluşturacaklar onun hesabını yapıyorlardı.Beni salona aldılar ve kanepeye oturmuştum.Tuğba ve Tuncay dışarı çıkmışlar içeriye şöyle çıtı pıtı bir kız girmişti.Heyecandan yanakları al al olmuş ıslak saçlı bir kız ne yapacağımızı şaşırmış öylece bakıyorduk.Sonra bir sarılış sanki kırk yıldır tanıyoruz birbirimizi.Ellerimizi tutuğumuz da sanki ateş koru vardı avuçlarımız da.Ama bırakmıyorduk sevgi ateşiydi.Hep birbirimize bakıyor ve gülüşüyorduk.Gamzeli karşımdaydı.Kaç saat oturduk bilemiyorum.vakit epey geçmişti.Gamzeliyi eve götürmem gerekiyordu.Ev sahiplerinden yani bizim kuzenlerden izin isteyerek evden çıkmıştık.Her taraf kar içindeydi.Diz boyu kar vardı yürümek hayli zordu.Benim ayakkabılarım kösele kundura olduğundan düşe yuvarlana ilerliyorduk.Romantizm kendiliğinden oluşmuştu.Akşam karanlığı beyaz kar ile birleşmiş ti.Ellerimizi hiç bırakmadan eve doğru gidiyorduk.Elektrikler kesilmiş ti.Gamzelinin evine vardığımız da vakit epey geç olmuştu.Kapıyı çaldık.Biraz bekledikten sonra Gamzelinin Annesi yani kayınvaldem kapıyı açtı.Ben içeri girmek istemesem de beni içeriye davet etti.Ayaklarım ıslanmış çoraplarım yaş içindeydi.Soba yanıyor sıcaklığı yüzüne vuruyordu.Elektrikler kesik olduğundan içeri deki mumlar ın ışığı etrfı aydınlatıyordu.Bütün kardeşleri toplanmıştı,Bıcırık havva uyuyor hamide yanımızdaydı.Bağdat yoktu evde .O başlar da karşı çıkmıştı bu ilişkiye.Ama daha sonra abisini tanıyınca can ciğer olduk datlı baldızımla :) Biraz hoş sohbetten sonra,Gamzeliye kardeşlerini çağırmasını söyledim hepsini görmek istiyorum dedim.Aklıma bir fikir gelmişti.Kardeşler yanımıza geldikten sonra ceketimin iç cebindeki yüzüğü çıkartarak Önce ANNE den sonrada Gamzeli den izin isteyerek orada evlenme teklifi etmiştim.Yüzüğü parmağına taktım.Çok heyecanlı bir andı.O ev Gamzelinin doğduğu evdi.Orada doğmuş ordan da Gelin olarak çıkmalı diye düşünmüştüm.O karanlıkta Annemin ve Gamzelinin ağladığını gördüm.Bu gözyaşları Evet gözyaşlarıydı.Annem çok mutlu olmuştu kendisinin ve ailenin yanın da böyle bir şeyin olduğunu,ve çok sevindiğini anlattı bana.Bende Annemin elini öptüm .Biraz daha oturduktan sonra izin istedim.Evden çıktığım da çok mutlu olmuştum.Mutluluğun ilk adımı atılmıştı….

İşte bizim Gamzeli ile hikayemiz böyle başlamıştı.Sonrası Babamlarla devam etti.Nişan sonrası da Babamı kaybettiğimiz için düğün yapamadık Nikah töreni ile mutluluğumuzu tamamladık.Sonra ne mi oldu.Gamzeli ile çok mutlu olduk .Gamzeli bana iki tane dÜnya tatlısı evlat verdi Aslan parçası Ali dört yaşın da ve dört aylık olan,Babasının süsü Zeynep Ebrar.Allahıma şükürler olsun Ailemiz gittikçe büyüyor.Derdime derman olan olan mutluluğuma ortak olan bir sevdiğim var.Beş yılı bitirdik.Gamzelim le daha nice beş yıllar geçirmemiz dileğiyle.23 HAZİRAN 2009 da başlayan mutluluğumuz bir ömür devam etmesi dileğiyle….Sizi çok seviyorum.Gamzelim,Ali’m ve Zeynep Ebrarı’m….Bu mutlulukta emeği geçen  Başta Ailemiz olmak üzere bütün herkese ayrı ayrı çok Teşekkür ederiz..

ÖĞRETMEN OLMAK….

”Zamanın da bir Adam varmış ,oğluna demiş ki sen asla adam olamazsın.Oğul da gel zaman git zaman iler de yüksek bir makamda Padişah olmuş.Babasını huzuruna çağırttırmış.Babası da Padişah çağırmış gitmeye mecbur kalmış ve gitmiş.Huzura çıktığın da bir bakmış ki Padişah koltuğun da oturan ken di oğlu.Padişah sırıtarak babasına …bak baba sen bana adam olamazsın demiştin ama ben Padişah oldum demiş böbürlenerek…Bunun üzerine de ,oğlum ben sana Padişah olamazsın demedim ki.Adam olamazsın dedim.Görüyorum ki hala adam olamamışsın ”

LÜTFEN İŞİNİ LAYIKIYLA YAPAN DÜRÜSTCE YAPAN ÖĞRETMENLERİMİZ BU YAZDIKLARIM DAN KENDİNİ AYRI TUTSUN.SİZLER BİZİM BAŞTACIMIZSINIZ….

Yazacaklarım kasımpaşa Beyoğlu Orbay İlk Öğretim Okulu yöneticilerine ve bizzat olayın başın daki kendini öğretmen sanan şahısa…Bu sabah yiğenim Gamze uyku da kalmış biraz geç kalkmış ve annesine ben bugün okula gitmiyeceğim zira geç kaldım demiş.Tabii annesi de dinlemeyerek kalk ben seni götürürüm diyerek Gamzeyi okula götürmüş.Yengem okula vardığın da ne görsün.Kendini öğretmen sanan bir eğitmen geç kalan öğrencileri bu soğuk ta ve yağmur da toplamış ,bir daire oluşturarak tren misali hızlıca dön dön diyerek döndürüp duruyormuş.Bu lokomotife Gamze de dahil olmuş.Öğrencilere Bağırarak kızarak dönmelerini devam ettiriyormuş. Hele bir tanesini de yakasından tutup silkeleyerek ve yukarı doğru kaldırarak seni bu okuldan attıracağım nedir bu senden çektiğim diyerek bağırıp duruyormuş.Bu çocuklar hasta olsa kim hesabını verecek.Bir kaçtane veli bu duruma itiraz ederek hocam siz ne yapıyorsunuz böyle cezamı olur desede ,aldıkları cevap işimizi bize siz mi öğreteceksiniz,bırakın bunuda biz düşünelim diyerek hem yengemi hem de diğer velileri azarlamış.Veliler hepsi bayan oldukları için bir şey diyememişler.Bu durum her gün devam ediyormuş.Yarın sabah yiğenimi ben götüreceğim inşallah yine aynı manzara ile karşılaşırım…

Şimdi sen söyle bana, çocukları döndüren onlara ceza verdiğini sanan öğretmen efendi,Bu zaman da böyle ceza mı olur ceza verebilirsin ama bunu kafanı çalıştırarak öğrencileri okula gelmelerini teşvik ederek eğlenceli eğitici cezalar vermeyi denesen hem sen kazanırsın hem öğrenciler kazanır. Bu işin takipçisi olacağım ORBAY İLK ÖĞRETİM OKULU ÖĞRETMENLERİ VE YÖNETİCİLERİ .Biz size evlatlarımız teslim ediyoruz eğitin diye ,ama görüyorum ki öncelikle sizlerin eğitilmesi lazım….

TÜM ÖĞRETMENLERİMİZ DEN ÖZÜR DİLERİM (bunlar ve bunun gibiler hariç)

BAK ŞU KARPUZUN ETTİĞİNE…ŞÜKÜRLER OLSUN…

Bakmayın siz öyle parmağımın sarılı olduğuna ,evet serçe parmağım kesik ama öyle çok büyütülecek bir olay değil .Ama çıkarılacak çok ders buldum.Sabaha karşı saat 4.45 civarın da uyanmıştım.Sabah ezanı okunuyordu sabahın sessizliğin de hem de o kadar güzel okunuyordu ki oturup dinlememek çok şey kaybettirir insana.Ezanı bitene kadar dinledim öyle bir huzur buluyor ki insan anlatamam ancak yaşayarak bunu anlarsınız.Normal de namaz kılan biri değilim .Elim den geldiğince Cuma namazlarını kaçırmamaya özen gösteririm.Ezanı dinledikten sonra içim den sabah namazını eda etmek geldi.Hemen kalkıp namaz abdestimi aldım.Dört rekat olan sabah namazını kıldım tüm geçmişlerimize tanıdıklarımıza duamı ettim.Rabbim inşallah kabul eder.

Mutfağa girip kendime bir kahve yapmak istedim .Ocağa suyu koyup ısıtmaya başladım.Hani kolay olsun diye şu üçü bir arada olanlar var ya ondan.Sonra dedim ki kahvenin yanın da ne gider diye dolabı karıştırmaya başladım.Baktım öyle kuru muru bir şey yok şöyle biraz büyükçe dilim bir karpuz var ,kahvenin yanın da gidermi hemde sabahın körün de şöyle bir düşündüm gitmez.Ama nefis bu istemiş bir defa gitsede yiyeceğiz gitmesede …Karpuzu sol elime aldım nasıl kessem diye düşünüyorum.Sağ elim de bıçak sol elim de karpuz dilimi.Karpuzun içini ince ince dilimleyip kesmeyi düşündüm.Ama sonra çok geleceğini hesap ederek,uzunlamasına ortadan kesip dilmek istedim.Bıçağı bir daldırdım karpuza,Allaahhhhhh…bıçak sol elimin serçe parmağına kaymasınmı o küçücük parmaktan akan kan off Allahımm.Biraz bekledikten sonra peçeteyle parmağıma bastırarark kanın durmasını bekledim.Aşağı yukarı bir on dakika geçti.Biraz durmuştu.Sağa sola baktım sargı bezi falan aradım bulamadım.Hiç istemesem de Hanımı Gamzeli yi uyandırmak zorun da kaldım.Bir de o kadar masum uyuyordu ki kucağında Zeynep Ebrarla hiç kıyamadım.Bir den irkilerek nooldu bir şey mi oldu niye ayaktasın sen ….Yok bir şey canım sadece küçük bir kaza oldu.Ama gel sen anlat ona.Biraz sakinledikten sonra hemen sargı bezini ve tendirtiyotu alarak o küçücük parmağı bir güzel pansuman ederek sardı.Zaten eli değdiğin de acısı geçen parmağım daha da rahatlamıştı.Sonrasın da oturup biraz sohbet edip tekrar uyumaya başladık…Şimdi bu kısa yaşanmış öyküden çıkardığım derslere gelelim 1)  Sabah Ezanının ne kadar huzur verdiğini mutlaka denemelisiniz.Namazı kılmak size kalmış zorlama yok 2) Neymiş efendim aç gözlü olmayacaksın.Ne o öyle kahveyle karpuz hiç bir arada olurmu 3) Kararlı olacaksın ilk düşündüğün şeyi yapacaksın.Eğer ben ilk düşündüğüm karpuzun içini ince ince dilseydim bu kaza olmayacakt ı4) En önemli derse geldi sıra…Şükrettim Rabbime beni seven bir eşim,beni düşünen bir sevdiğim,Sabahın kaçı olursa olsun of bile demeden kalkan bir hanım :)    Evet yazımın başın da niye Şükrettiğimi anladınızmı dostlarım.Şimdi daha da huzurluyum.

Gamzeli&Benli

Bir Aşk hikayesidir gidiyor.Yalan mı gerçek mi belli değil.O şununla olmuş bu şununla çıkmış.Gördün mü falan kişi bilmem kimin eski sevgilisi ile birlikteymiş.Aaa duydunmu şekerim şunlar ayrılmışlar,Ben biliyordum bunların çok uzun sürmeyeceğini,bak dediğim çıktı.Falan da falan anlatmakla bitmez.Şimdilerde de gündemi meşgul eden imrenilerek bakılan Türkiyenin yeni haşarı karizması ! Acunile Brezilyalı yenge Adriana Lima ilişkisi bomba  ! etkisi yaratmışa benziyor.    Tamam benim Dünyaya açılan, bir Tv Kanalım yok.Ama Gönül Dünyasına açılan alınteri ile tırnaklarımız ile kazıyarak kurduğumuz   bir Sabırtaşı Restoran’ımız var.Benim Saray yavrusu gibi öyle asma katları, bahçesi olan mutfağı oturma odası gibi olan salonu, bir başka dünya olan jakuzili banyoları,jakuzinin etrafın da envay çeşit hepsi ayrı ayrı kokulu olan şampuanları olan evlerimiz yok .Ama iki göz odası olan mutfağı küçük, salonu normal öyle jakuzi yerine leğenler olan,bir kalıp yeşil çam kokulu organik sabunumuz ,öyle tüy misali sabunluk yerine derimizi söken kesemiz vardır. nacizane bize yeten bir banyolu evimiz var (kiracıyız)Ama biz o leğen de yıkanırken kendimizi jakuzi hayallerinden daha öteye daha derinlere ineriz.Çünkü o başımıza dökülen her bir tas suda mutluluk vardır güzellik vardır sadelik vardır sevgi vardır en önemlisi de para yerine Güven vardır saygı vardır.Bizim öyle uçaklarımız arabalarımız yok ama gideceğimiz yere Taksiyle de gideriz otobüsle de gideriz .Hiç de gocunmayız şükrederiz.Biz öyle aşkımızı gazetelerde televizyonlarda magazin programların da yaşamayız.Kendi içimiz de gönlümüz de Kalbimiz de yaşarız.Eh biraz da dostlarımızın da mutluluğumuzu acılarımız sevinçlerimize ortak etmek için nacizane bir face book sayfamız var bize yetiyor da artıyorda.Allah herkesin gönlüne göre versin herkesi mutlu etsin.Ama çok abartmayalım be dostlar gelip geçici heveslere imrenmeyelim .Para bugün var yarın yok paran varsa yalancı sevgi çok olur .Bunlara aldanmayalım gerçek sevgilerin, anlık değil ömürlük sevgilerin peşinden koşalım.Bizi gerçekten mutlu edecek sevgilerin peşinden gidelim.    Gamzeli &Benli  sevgisi gibi yürekten olsun kalpden olsun.Küçük dünyamız sevgimizle büyük olsun O sevginin Meyveleri Zeynep Ebrar ve ALİ gibi hediyelerle dünyalara bedel olsun. Acun ile Adriana demekki mutlular Allah mutluluklarını daim etsin inşallah…Biz kendi dünyamızda mutlu ve huzurluyuz.Başka da ne isteriz ki .Haa dostlar ne dersiniz bize yetmez mi….

İÇLİ KÖFTE DEYİNCE !…

Kağıt, kalemi hazırlayın. Dünyanın en lezzetli içli köfte tarifini veriyoruz.

Bir kadın, bir erkek ve altı çocuk alınır. Yaşamın sıkıntısıyla iyice yoğrulur. İçine bolca dayanışma, tutam tutam sabır ve azim katılır. Göz kararı yokluk, zorluk ve gece gündüz çalışma eklenir. Bu harç nasırlı avuçlarda yoğrulur, biçimlenir. Dünya denen şu kızgın tavada bir güzel pişirilir.

İşte size sabırtaşı timsali içli köfteci Ali Bey’in ‘Sabırtaşı İçli Köftesi’nin tarifi… Afiyet olsun.

Yer İstanbul… İstanbul’un kalbi Beyoğlu… Taksim’den Tünel’e doğru yürüyorsunuz. İstiklal Caddesi’nin renklerine bakarken hızlı yürümek pek mümkün değil ama; adımlarınız hızlı ise Galatasaray’da yavaşlayın. Danışman (Hazzapolo) Geçidi’nin yanına bakın. Ne göreceksiniz? Beyazlık ve temizlik… Sonra önünde duran küçük bir tezgah dikkatinizi çekecek. Tertemiz, pırıl pırıl bir içli köfte tezgahı bu… Üzerinde SABIRTAŞI yazıyor.

Kahramanmaraşlı Ali Bey ve ailesi; 1987 yılında işleri bozulunca, ellerinde avuçlarında ne varsa hepsini geride bırakarak, altı çocukla İstanbul’a gelmişler. Ali Bey ailesinin rızkı için çareler aramış. Hayat arkadaşı Fatma Hanım ile kafa kafaya verip; en iyi bildikleri işlerden birini, Kahramanmaraş’ın ünlü içli köftesini yapmaya karar vermişler. Yıllar içinde aynı titizlik, özen ve kalitede, sanki ilk Sabırtaşı İçli Köftesi’ni yapıyormuş gibi yapmışlar içli köftelerini… Bu kalite de zaman içinde içli köftelerinin hayran sayısını arttırmış.

Ali Bey 2009 yılında Hakkın rahmetine kavuşmuş. Yıllar içinde babasının omuz başında destekleyici bir oğul olmanın yanı sıra, dikkatli ve çalışkan bir eleman kimliğine de bürünen oğlu Mustafa Topçuoğlu, bu mücadelede bayrağı devralmıştır. Mustafa Topçuoğlu’nun ilk kararı köklerine ve mirasa sahip çıkmak olmuş, içli köftelerini yine aynı yerde, Beyoğlu İstiklal Caddesi’nde satmaya devam etmiştir.

Gelenekler ve ulusal değerler ancak sahip çıkılırsa yaşarlar. Ali Bey ve oğlu Mustafa; klasik Türk mutfağının ve özellikle de Kahramanmaraş mutfağının doyumsuz lezzetlerini; Sabırtaşı Restoran İçli Köfte ve Mantı Salonu’nda müdavimlerine ve konuklarına sunmaya devam ediyor.